Wszystko przez tych chodarusów. Gdyby nie oni, Ania była by pewnie dzisiaj stateczną nauczycielką, przykładną żoną i mamą, a nie włóczyłaby się po różnych stadionach i bieżniach. Odwiedzałaby w niedziele rodziców, mieszkałaby przecież gdzieś w mieście, na jakimś blokowisku, a gdyby na majętnego męża trafiła – urody jej przecież nie brakuje – to pewnie w wilii, albo domku jednorodzinnym, wspólnie do kościoła na mszę podczas tych wizyt z rodzicami chodziła. Ale nie, ona wolała w dzieciństwie z równymi jej wiekiem podrostkami wojować. No to ma teraz za swoje. Przychodzi jej nad przeszkodami przeskakiwać.

-Bo to było tak, ze strasznie lubiłam z chłopakami się bawić – tłumaczy Anna Wojna, mieszkanka Łużnej, 22-letnia pannica, najlepsza w Polsce w młodzieżowym długodystansowym bieganiu zawodniczka maleńkiego ULKS Lipinki.

-Oni – wręcz przeciwnie. Ciuciubabka, albo podchody z dziewczynami wstydu im przydawały. No to uciekali przede mną. A to do lasu, a to gdzieś na łąki, a to na łużniańskie wzgórza. Ja ich goniłam. Jakoś tak to gonienie polubiłam, że w krew mi weszło. I płynie z nią do dzisiaj.

***

Przed miesiącem podopieczna trenera Tomasza Świerzowskiego została mistrzynią kraju w biegu na 3 tys. Metrów z przeszkodami w kategorii do lat 23. Zawody rozgrywane w Grudziądzu miały uroczysty charakter, sportowcy potraktowali je bardzo prestiżowo. Do rodzinnego miasta nieodżałowanej pamięci Bronka Malinowskiego przyjechał nawet Artur Noga. Ten sam Noga, który zaledwie kilkanaście dni wcześniej w olimpijskim finale w biegu na 110m przez płotki jako jedyny biały ciemnoskórym sprinterom dzielnie czoła stawiał, metę na piątym miejscu osiągając. Ania złoty medal właśnie w Grudziądzu wywalczony na pierwszym miejscu wśród swych dotychczasowych zdobyczy stawia. Chociaż tak prawdę powiedziawszy, to większą radość sprawił jej pierwszy występ na międzynarodowej arenie.

-To był rok 2004 i mistrzostwa Europy w przełajach, rozgrywane w niemieckim Heringsdorfie – wspomina lekkoatletka. –Na 96 konkurentek byłam 48., a drużynowo uplasowałyśmy się na szóstym miejscu. I nie byłoby w tym zupełnie nic poruszającego, gdyby nie fakt, że w dniu zawodów miałam za sobą zaledwie cztery miesiące prawdziwego treningu. Ale żeby o tym opowiedzieć, cofnąć się musze o kilka lat wstecz.

***

O tym, że za bieganiem przepadała od dzieciństwa, już wspominała. Że upodobanie trwało, wraz z dorastaniem wręcz przybierało na sile, można się domyślić. Nikt w kraju o talencie Ani jednak by nie usłyszał, gdyby nie Viola Kołodziejczyk. Też biegaczka, tyle tylko, że wcześniej od swej gimnazjalnej koleżanki regularnych ćwiczeń u trenera Świerzowskiego smakująca.

- To ona namówiła mnie, żebym wybrała się do klubu w Lipinkach – przyznaje nasza rozmówczyni. –Długo się opierałam. Miałam przecież swoje obowiązki rodzinne, musiałam się opiekować młodszym rodzeństwem.

Warto w tym momencie zaznaczyć, że Tata ani- Piotr i mama – Danuta uszczęśliwili ją trzema braćmi i taką samą ilością siostrzyczek. Marcin ma dzisiaj 24 lata, Łukasz – 23, Piotr junior -12, Kinga – 19, Dominika – 15, a najmłodsza – Urszula – 11. Ania pamięta, że mama, owszem, zezwalała jej na pohasanie po okolicy, ale pod warunkiem, że wcześniej młodsze rodzeństwo do snu ukołysze.

- To było nie do zniesienia –mówi. – Przez dwie godziny trzeba było siostry lulać, a spały może z piętnaście minut.

Ale wróćmy do naszej opowieści. Zatem uległa w końcu Ania zachętom koleżanki, a przesądził telefon od trenera. Przekonywał, że nie gryzie, że warto się sprawdzić, że próba nie strzelba. Pojechała na trening do Gorlic i do końca życia nie zapomni słów wypowiedzianych wówczas przez szkoleniowca.

- Jeśli wytrzymasz tempo narzucone przez Violkę, to coś z ciebie w spocie będzie – tak mi powiedział- cytuje z pamięci Ania. – Wytrzymałam to tempo i uwierzyłam, że rzeczywiście mogę zrobić w lekkoatletyce wynik. I proszę, jakby wszystko się sprawdzało.

***

Tomasz Świerzowski uczy wychowania fizycznego w szkole podstawowej w Lipinkach i trzyma przy życiu działający przy niej Ludowy Uczniowski Klub Sportowy. Czyni to, by nie zginęło dzieło zapoczątkowane przez zmarłego przedwcześnie w 2004 r. w wieku zaledwie 37 lat brata Kazimierza, prawdziwego pasjonata królowej sportu, pierwszego trenera Wojny. Dzisiaj Tomasz poszczycić się może kilkoma utytułowanymi wychowankami. O medale podczas mistrzostw Polski w różnych kategoriach wiekowych postarali się Grzesiek Pawłowski, wielokrotnie przywoływana już Viola Kołodziejczyk, a Dominik Bochenek reprezentował Polskę w płotkarskich sprintach podczas mistrzostw Europy juniorów w Kownie, „dorosłego” Pucharu Europy w Annency oraz halowej odmiany tej imprezy w Moskwie. Ale to jest tekst o Ani Wojnie, niech więc trener opowiada o swojej podopiecznej.

- Nie chcę robić z siebie superfachowca, prawda jest jednak taka, że talent Anki dostrzegłem już po pierwszych kontaktach z Nią na stadionie – zapewnia Świerzowski.

- Do tego doszły skromność, pracowitość, właściwe podejście do treningu. Przy takiej okazji pewnie każdy trener powiedziałby o swojej podopiecznej, ale proszę mi wierzyć, że to super dziewczyna. Sympatyczna, koleżeńska, uśmiechnięta, przy tym do przesady skromna. Posiada pierwszą klasę sportową w biegach na 1500, 3000, 5000 i 3000 metrów z przeszkodami.

Ukończyła właśnie studia licencjackie w Uniwersytecie Rzeszowskim i kontynuuje naukę na studiach magisterskich w tej uczelni na kierunku wychowanie fizyczne. Wróżę jej piękną karierę.

***

- Bieganie wyzwala – przekonuje Ania Wojna. –To najlepszy sposób na rozładowanie stresów, uspokojenie nerwów, wyciszenie emocji, odprężenie psychiczne. Uwielbiam tę formę spędzania czasu. Mam przy tym świadomość, że łączę przyjemne z pożytecznym. Bo tak: samej sobie sprawiam frajdę, pracując jednocześnie na medale, splendory, wyjazdy zagraniczne. Czy jako mała dziewczynka ze znanej tylko z cmentarza z pierwszej wojny światowej wioski mogłam marzyć, że będę startowała na światowych stadionach? Nie mogłam i oczywiście nie marzyłam. No to proszę się nie dziwić, że dzisiaj sport, obok rodziny i nauki, nadaje sens mojemu życiu.

Wiemy więc już, że sport jest w bytowaniu dwudziestodwulatki czynnikiem najważniejszym. Najważniejszym, ale przecież nie jedynym.

- Chciałam podjąć po wakacjach pracę w którejś z okolicznych podstawówek – kontynuuje Ania. – Wysłałam swoje CV do placówek w Szalowej, w mojej Łużnej, w Siedliskach. Niestety, nigdzie nie mieli już miejsca dla wuefmenki. W tej sytuacji pozostaje mi się koncentrować na treningach i kontynuowaniu nauki. Chciałabym w przyszłości zostać trenerką, a jeśli się nie powiedzie, to mam w zanadrzu plan B. Polegający na ukończeniu podyplomowych studi…ów odnowy biologicznej i zdobyciu dyplomu fizjoterapeutki. Jedno jest w każdym razie pewne: ze sportem się nie rozstanę.

***

A propos: zagadnięta o lekkoatletyczne ambicje, zawodniczka przyznaje, że nie ma jakiegoś konkretnego wzoru. Kroczy wytyczoną przez siebie i trenera ścieżką, wierząc, że kiedyś dane jej będzie wystąpić na olimpiadzie. Pod tym względem nie różni się od innych sportowców.

- Wywodząca się także z Lipinek Jolanta Wójcik wystartowała niedawno w Pekinie w sztafecie cztery razy 400 metrów. Jeśli jej się powiodło, to dlaczego mi ma się nie udać? Z tej samej ziemi przecież pochodzimy – kojarzy rezolutnie dziewczyna. I przyznaje: - Zdarza się, że dopadają mnie momenty zwątpienia w sens ciężkich treningów. Idę wówczas do pana Tomasza i mówię mu o tym. A on pociesza, dodaje otuchy. Przekonuje, że kiedyś wspólnie będziemy cieszyć się z olimpijskich medali.

***

Cóż jeszcze należałoby o Ani napisać, by jej portret stał się pełny, bardziej panoramiczny? Na pewno to, że jeszcze przed rzeszowskimi studiami ukończyła podstawówkę i gimnazjum w Łużnej, następnie I LO im. Kromera w Gorlicach, gdzie uczęszczała do klasy o profilu sportowym, w której wychowawczynią była Ewa Klimek, nauczycielem wu-efu Janusz Wojdyła (-Wiedział o mojej i Violki pasji, przymykał więc oko gdy uciekałyśmy od żmudnych ćwiczeń, by swobodnie pobiegać).

Że bywa czasem romantyczką, łatwo wzruszającą się przede wszystkim w kinie. Oglądając filmy oparte o fakty, takie chociażby jak Wajdowski „Katyń”, na którym płakała jak bóbr nad losem polskich oficerów. (- Mogą też być melodramaty, albo komedie romantyczne, ale dokumenty najbardziej łapią mnie za gardło).

Że kocha zwierzęta. Najbardziej pieski, a już fioła ma na punkcie półtorarocznego malamuta Budrysa. (- Straszliwie rozrabia, jest nie do opanowania. To prawdziwy psiak-demolka).

Że chętnie słucha muzyki pod każdą postacią. Z wyjątkiem metalu. Tego serdecznie nienawidzi. (- Jest dla mnie zdecydowanie zbyt hałaśliwy, za głośny, natrętny, agresywny. Można powiedzieć, że wyzwala ze instynkty).

No i że nie ma stałego chłopaka, że czeka, aż pojawi się odpowiedni kandydat na narzeczonego. (- Nie musi być przystojniakiem. Wezmę nawet takiego o przeciętnej urodzie, byle wesołego, odpowiedzialnego i tolerancyjnego dla sportowych pasji. No i będzie mnie szczerze kochał).

***

- W dzieciństwie krów nie pasałam, ale raz zdarzyło mi się doić kozę – wspomina Ania.

- I wie pan co? Namęczyłam się przy tym okrutnie, by po całym ceremoniale, wdepnąć w to wiadro pełne utoczonego mleka. Może właśnie to mleko tak cudownie podziałało na moje nogi, że przybieram dzisiaj nimi na bieżni tak sprawnie?

Dziennik Polski